Jan 16, 2007


Θα πρέπει να υπάρχουν ακόμη στο κόσμο ακατοίκητες περιοχές. Η εικόνα μιας απέραντης θάλασσας κι εκείνη μιας γαλήνιας ερήμου, μ' έκαναν να νιώσω κάτι σαν χαρά, κάτι σαν ελπίδα. Η ιδέα να ερωτευτώ την έρημο, το γαλάζιο της θάλασσας, τη λευκότητα των υπερωκεάνιων δεν με ξένιζε, ενώ μου φαινόταν πιο δύσκολο να νιώσω ένα παρόμοιο συναίσθημα για τους ανθρώπους. Να μην τους απεχθάνομαι, εντάξει. Αλλά να τους αγαπώ, ν' αγαπήσω αυτά τα πλάσματα που κινούνται, που μιλούν, που δεν κάθονται ήσυχα λεπτό, που θορυβούν, που απαιτούν, που επιθυμούν και που τελικά ψοφούν; Μου φαινόταν αστείο. Που οδηγεί τελικά η επιθυμία;

3 comments:

Sofia said...

Κι η θάλασσα κινείται, δε στέκει λεπτό. τη μια στιγμή γαλήνια, την άλλη φουρτουνιασμένη. Κι η έρημος το ίδιο, κι ας φαίνεται ακίνητη. Αλίμονο αν βρεθείς μπροστά τους σαν θυμώσουν.. Και θορυβούν, και απαιτούν, κι ας σε χαιδεύουν τη μια στιγμή, την επόμενη είναι έτοιμες να σε κατασπαράξουν. Όπως ακριβώς κι οι άνθρωποι. Δεν τις φοβάμαι λιγότερο, ούτε μπορώ να τις αγαπήσω περισσότερο από αυτούς. Μονάχα δέος με πιάνει στην απεραντοσύνη τους μπροστά. Κι αυτό το αίσθημα του ανύμπορου. Πως δε μπορώ να κάνω τίποτα κόντρα στη θέλησή τους. Τα χέρια μου δεμένα κι η ζωή μου στο έλεος τους. Με τους ανθρώπους τουλάχιστον πάντα έχεις την πολυτέλεια της επιλογής..

2 Shots of Happy,1 Shot of Sad said...

Τώρα πως απο 2-1 shots έγινα sofia δεν ξέρω.. Περίεργα πράγματα.. Αυτό το blogger ξέρει πολλά! :p

καλημέρα!

loveisadog said...

Η θάλασσα και η έρημος δε σε ξεγελούν. Αν είναι να θυμώσουν, σε προειδοποιούν πρώτα. Σου δίνουν σημάδια. Ενώ οι άνθρωποι βουβά πράττουν τα όσα. Βουβά και ξαφνικά. Σαν να σε παρακολουθούν όσο καιρό δεν μιλάνε, σαν να καταγράφουν τα βήματα σου και όταν έρθει η ώρα, σιωπηλά σε κατασπαράζουν. Τα χέρια μας δεμένα Σοφία μα το μυαλό κι η σκέψη μας, κύμματια μιας αιωνίως φουρτουνιασμένης θάλασσας. ..